Dictators:
Dionysios I
Pyrrhus
Agathocles
Dionysius I.
In de klassieke
beschrijvingen wordt hij veelal negatief weergegeven. Dit
doen vooral: Philistis, Ephorus, Theopompus, Timaeus en Diodorus.
41.8.Dionysius I v Syracuse and Greek Tyranny L.J.Sanders London /New York
Dictators.
De Grieken hebben in de Oudheid vele alleenheersers gehad.
Dit tot hun eigen leed, maar ook tot het leed van Carthagers. Dionysios I
regeert maar liefst 38 jaren en vrijwel geheel deze periode ligt hij ook met
Carthago overhoop. Dionysios I komt aan de macht door te steunen op de ‘demos’
(=het volk). Eerlijk is eerlijk, Dionysios I opende niet de vijandelijkheden in
406 v.C. Carthago was reeds in 410 v.C. begonnen om orde op zaken te stellen in
haar overzeesche provincie op Sicilië. Selinous en Himera worden verwoest.
Daarna komt er vrede, maar er is een onruststoker Hermokrates, die zich o.a. in
het gehavende Selinous vestigt. Opnieuw wil Carthago de Grieken tot de orde
roepen en neemt na veel strijd in 406 v.C. Akragas in. Na een jaar wordt
Dionysios I bij Gela verslagen, waarna Carthago een voordelige vrede met de
tiran kan afsluiten. Carthago denkt alles geregeld te hebben, maar Dionysios I
komt verschillende malen op het oorlogspad terug en evenzovele malen moeten de
Carthagers met wisselend succes ingrijpen. In 398, 394, 382, 379 en 368 v.C.
neemt hij telkens de wapens weer op, maar wordt uiteindelijk ook weer
teruggeslagen. Motya, Eryx en diverse Sicanische en Elymische steden moeten het
ontgelden. Aan de andere kant staan de Carthagers ook voor de poorten van
Syracuse. Tot een echte beslissing komt het nooit. Tussendoor weet Dionysios I
ook nog de Etrusken en de Bruttiërs in Italië te bestrijden. Op Sicilië zelf
zuchten een groot aantal Griekse en Siculische steden vaak onder zijn juk.
Bij zijn laatste aanval met 300 triremen en 30.000 man op
Lilybaion lijdt de tiran tenslotte een rampzalige nederlaag. Bij Drepana
vernietigen de Carthagers 130 Griekse triremen. In 367 v.C. sterft Dionysius I.
10.1.Dionysius I K.F.Stroheker Wiesbaden/Franz Steiner Verlag
De krijgsheer.
Het was dus ook een tijd van krijgsheren, althans
vooral in de Grieks-Romeinse wereld. De Griekse krijgsheer Pyrrhus is zo’n
prachtig voorbeeld. Hij was de eerste, die in Italië met krijgsolifanten ten
tonele verscheen. Hij werd te hulp geroepen door de stad Taras/Tarentum, dat door Rome in zijn
onafhankelijkheid werd bedreigd. Pyrrhus was koning van Epirus en hij bevocht
in 280-279 v.C. twee nipte overwinningen op de Romeinen. Hij leed echter zoveel
verliezen daarbij, dat hij van een aanval op Rome zelf moest afzien. Vervolgens
werd hij door de Grieken van Sicilië te hulp geroepen en daar verdreef hij de
Carthagers uit al hun steunpunten, behalve Lilybaion (Marsala). Dat betekent
overigens: van hier gaat het naar Libyë. Uiteindelijk verlaat de militaire
avonturier Sicilië weer. Hij schijnt toen iets gezegd te hebben in de trant
van: Wat laat ik hier een prachtig
strijdtoneel achter voor Rome en Carthago. Zijn vloot wordt op de terugtocht
door de Carthaagse vloot zwaar gehavend. Terug in Italië verliest hij opnieuw
terrein t.o.v. de Romeinen en keert terug naar Epirus. In 272 v.C. komt hij aan
zijn einde bij een straatgevecht in Argos, althans volgens o.a. de
overgeleverde boeken van met name Diodoros.
1.6.Pyrrhus P.Lévèque Paris
Agathocles
op internet.
Leeft van 361-289. Regeert van 317 – c.304 als
tiran, daarna tot 289 als koning.
www.barca.fsnet.co.uk/agathocles map 86.
86.9. AGATHOCLES EN
CARTHAGO H.R.van
Diessen
Een massamoordenaar en
oorlogsmisdadiger Apeldoorn, 2001
uit de oudheid.
86.9.1. De doden van Agathocles H.R.van Diessen :minimaal 66.000.
86.9.2. Chronologie Agathocles H.R.van Diessen
Agathocles.
Vier tijdgenoten hebben zijn handelen opgetekend:
broer Antandros, Kallias uit Syracuse, Timmaios van Tauromenion en Duris van
Samos. Grootste informatiebron is echter Diodoros. Justinus is belangrijk voor
de laatste jaren, omdat nu juist dit onderdeel van de boeken van Diodoros
verloren is gegaan.
92.14.Die
Herrschaft des Agathkcles, Helmut Berve, 1952 Munchen 1953. BK 149 Uittreksel.
Didymê:
Eiland ten noorden van Sicilië en
behorende tot de eilandengroep Liparische eilanden. Een enkele keer
functioneert het eiland als Carthaags maritiem steunpunt.
|
kaart
|
Dido:
Naam van een legendarische
dochter van koning Mutto of Methres of Belus. Dido wordt in de legende ook wel
Theiosso of Helissa genoemd. Zij is volgens de legende de zuster van Pygmalion.
Haar echtgenoot Sychaeus wordt gedood en zij vlucht naar Cyprus. Vandaar gaat
Dido met 90 maagden naar Afrika. Het geheel is een romantisering van de
geschiedenis van Elisja. Het gegeven is inspiratie geweest voor heel wat
toneelstukken, tragedies en opera's. Wellicht is het oudste bekende stuk dat
van Etienne Jodel(1532‑1573 n C):"Didon se sacrifiant". De Engelse componist
Henry Purcell maakt tussen 1688‑1690 n C de opera Dido en Aeneas.
|
afbeelding
|
Diessen, van H: Auteur van o.a.:
‑Geschiedenis der
Zeekanaänieten (1976‑1986).
‑Metaurus (1987)
‑Arvad (1983)
‑Hasdrubal Barcas
(1983).
Allen
studies van het Nederlands Centrum voor Fenicische en Punische studies.‑
Apeldoorn.
Diktys van Kreta: VI 5 =FrGrHist I A nr.49 F 9. meldt: In
dezelfde tijd werd Ulysses meegenomen bij Kreta op twee schepen van de Feniciërs................
Diodoros:
Siculus ofwel van Agurion uit de
1e eeuw n C.Hij was een encyclopedist (Historion Bibliothèkè), die de
geschiedenis vastlegde in 40 boeken. De boeken I tot V en XI tot XX zijn
bewaard gebleven.
Dion van Syracuse:Hij leefde van 409 tot 354. Hij wilde in
367 na de dood van Dionysios I optreden als voogd van zijn kinderen, maar hij
werd daarvoor geweerd. Dion was bevriend met Plato. Hij onderhield contacten
met onder Carthago staande steden en werd op den duur verbannen. In 357 keerde
Dion met een leger terug en verdreef Dionysios II. Alleen de burcht Ortygia
wist Dion niet te veroveren. In 354 wordt hij vermoord.
Dionysios I: Bijgenaamd de Oudere was tiran van Syracuse en
voerde vrijwel onophoudelijk oorlog tegen de Carthagers. Zie: K F Stroheker,
Dionysios I, Wiesbaden 1958.
Dionysius II: Bijgenaamd de Jongere was ook tiran van
Syracuse, maar werd in 357 door Dion verdreven. In 346 keert Dionysios II terug
in Syracuse, maar wordt in 344 door Timoleon afgezet.
Diringer D: Auteur van
o.a.:The Alphabets in the history of civilisation in: WARD.
Djama
Djebel Mlezza:
Heuvelketen nabij Kerkouane in NO Tunesië. Het is een belangrijke
vindplaats van Punische resten met veelal tekeningen op rotswanden.
Djem = El
Jem= THYSDRUS: plaats in Africa.
|
Foto +
kaart
|
(ain) Djemala Aïn el Djemala
Carcopino (J.), L'inscription
d'Aïn-el-Djemala. Contribution à l'histoire des « saltus « africains
et du colonat partiaire, in MEFR, XXVI, 1906, 365-481.
Carcopino (J.), Encore l'inscription d' Aïn-el-Djemala, in Klio, VIII, 1908, 154-185. Carcopino (Jérôme), L'inscription
d'Aïn el Djemala. Contribution à l'histoire des saltus africains et du colonat
partiaire, MEFR, 26, 1906, p. 365-481, fig., carte et 3 pl.
|
kaart
|
Djemila = CUICUL: plaats
in Numidia.
Gelegen
in het binnenland van Algerije.
Yvonne
Allais. Société d’édition Les Belles Lettres
Paris
Voornamelijk gericht op de Romeinse relicten.
Map 67:
80
km ten W van Constantine.
In
oorsprong een Libysche plaats. Vervolgens komt er een Romeinse veteranenkolonie
in de 1e eeuw na Chr. Bevolking: 9-10.000 mensen.
Cultus:
Saturnus op basis van de Punische Baal. In 463 na Chr wordt de stad door de
Vandalen ingenomen.
Djemila op internet.
Gesticht in 1e eeuw na Chr. Plattegrond.
Cuicul. In 3e eeuw na Chr leefden er c.20.000 mensen. Foto’s.
92.6.2. Djemila, Great Roman Ruins idem + www.ifrance.com/algerieguide/villes/djemila +
geocities.com +
ifrance.com/algerieguide/villes/dj
De
bevolkingsinschattingen lopen dus nogal uiteen. Het was geen Fenicische
stichting, maar de Puniërs waren zeker in de periode na 146 v.C een onderdeel
van de bevolking.Allais, Problème de l'alimentation en eau de la
ville de Cuicul (Djemila), BCTH,
1930-1931, p. 92-94.
Albertini, Inscription latine d'un
arc à une baie s'élevant sur la voie conduisant du forum nouveau au théâtre et trésor de monnaies romaines à Cuicul, aujourd'hui Djemila, BCTH,
1924, p. CLIX-CLXIV.
Leschi
(Louis), Les recherches exécutées de 1942 à 1949 à l’est du Forum du IIIe
siècle à Djemila (antique Cuicul), BCTH, 1951-2, p. 133-138, plan. Lassus (Jean). Compte rendu d’une mission d'inspection dans le
Constantinois, BCTH, 1957, p.
75-93 ; Mila. Fouilles et
programme de fouilles, p. 76-78 ; p. 88-90; Djemila (Cuicul), p. 90-91;
Pflaum (H.-G.). « Q. Planius Sardus L. Varius Ambibulus, légat
de la legio III Augusta
Enige vroege literatuur:
BCTH
1887 :LASTEYRIE (R. DE), Inscriptions antiques découvertes à Timgad et à Djemilah par M. Duthoit, p. 305.
Ballu, Inscriptions découvertes à Djemila et à Timgad, BCTH,
1911, p. CXCIX-CCI.
Ballu, Inscriptions romaines découvertes à Djemila, BCTH,
1913, p. CCXIX-CCXXI.
Cagnat, Inscription romaines découvertes à Lambèse et
Djemila, BCTH, 1913, fig., p.
CCXLVII-CCLII.
Ballu, Bénitier trouvé à Djemila, BCTH, 1917, pl., p. CXLV.
Carcopino, Inscriptions latines relevées à Oued-Chouk, Djemila, Lambèse, Sillègue, Merkkala,
Cherchell, BCTH, 1920, p. LVI-LXVI.
Cagnat - Épitaphe latine à Djemila, BCTH, 1923, p. XLIV- XLV.
Ballu, Fouilles
à Djemila, BCTH,
1923, p. XLV-XLVIII.
Albertini, Inscription latine d'un arc à une baie
s'élevant sur la voie conduisant du forum nouveau au théâtre et trésor de monnaies romaines à
Cuicul, aujourd'hui Djemila, BCTH,
1924, p. CLIX-CLXIV.
Cagnat (R.),
Fouilles à Cherchel, dans le Bellezma, à Bône, Madaure, Djemila et Timgad, BCTH,
1926, p. CXXXIII-CXLIII.
Allais, Problème de
l'alimentation en eau de la ville de Cuicul (Djemila), BCTH, 1930-1931, p. 92-94.
Leschi (Louis), Rapport d’ensemble sur les travaux
archéologiques réalisés en Algérie pendant la guerre depuis 1942, BCTH,
1946-1949, p. 131-136 : Tiddis,
Sila, Mchira, Tébessa, Timgad, Lambèse, Djemila, Tipasa, Cherchel,
Portus Magnus.
Leschi (Louis), Inscription de l’arc dit de Crescens à Djemila, BCTH,
1946-1949, p. 338-340 (compléments).
LESCHI
(Louis), Note sur de nouvelles découvertes survenues à Djemila, BCTH, 1950, p. 21-23.Découvertes
d’Y. Allais en 1948-1949.
Leschi (Louis), Rapport sur l'activité archéologique en Algérie au
cours des deux dernières années (1948 et 1949), BCTH, 1950, p.
37-45 ; SAINT LEU (Algérie) : Fouilles
de M.M. VINCENT à Portus
Magnus, p. 37-38 ; CHERCHEL,
arrivée de M. GAZAGE, directeur des
fouilles de Cherchel, p. 38 ; Tipasa, fouilles de J. BARADEZ, p. 38 ; Djemila,fouilles
d’Y. Allais, p. 39 ;
TOUTAIN (Jules)- Rapports sur deux
brochures consacrées (par L. Leschi) à Tipasa
et à Djemila, BCTH,
1950, p. 162-163.
Leschi
(Louis), Les recherches exécutées de 1942 à 1949 à l’est du Forum du IIIe
siècle à Djemila (antique Cuicul), BCTH, 1951-2, p. 133-138, plan.
Foucher (L.). Le tombeau d'un épicurien d'Hadrumète,
Eustorgius, BCTH, 1955-6, p. 41-46.
Leglay (Marcel). Nouvelles inscriptions d'Algérie (1954), BCTH,
1955-6, p. 47-53; p. 47 : 1° Djemila.
Inscription (dédicace à la Victoire) ;
Lassus (Jean). Compte rendu d’une mission d'inspection
dans le Constantinois, BCTH, 1957, p.
75-93 ; p. 88-90; Djemila (Cuicul), p. 90-91;
Pflaum (H.-G.). « Q. Planius Sardus L. Varius Ambibulus, légat
de la legio III Augusta
|
Kaart+foto’s
|
.JPG)
Djendel = vindplaats
in Algerije. LASTEYRIE (R. DE), Séances de la Section d'archéologie, p.
i à xxv, et Lxv à meut. Inscription
romaine trouvée au Djendel (Algérie.), p. LXXIV.
Djerba:
Eiland in de kleine Syrte. Het
is vele eeuwen lang geoccupeerd door Feniciërs en Puniërs. Het wordt bekend
door een Romeinse vlootinval, waarbij die vloot bijna in de val loopt doordat
zij terecht komt in ondiep water. De verzamelde buit moet overboord gezet
worden om nog los te geraken. Het eiland wordt in de oudheid o.a. Meninx
genoemd, of het eiland van de Lotophagen.
|
afbeelding
|
Djidjelli: Plaats in Midden‑Tunesië, waar Hamilcar Barcas
waarschijnlijk de z.g. slag in het ravijn won tijdens de huurlingenopstand in
239/238.
Foto 334.Het
kartelgebergte van Djidjelli.
(Archief H v
Diessen).
Foto 335.Het kartelgebergte van
Djidjelli.
(Archief H v
Diessen).
Djorf
el Youdi:
DKBR:
Persoonsnaam in het Punisch (1x
geregistreerd).
DL =
arbeid, zonder, en ook, samen met
DLH.MS =
Abu Simbel
DLY =
bezitten, hebben
DM =
bloed
DMS(H)M:
Persoonsnaam in het Punisch (1x geregistreerd).
DMYTRY:
Naam in het Neopunisch (1x geregistreerd).
'
DMYR:
Naam in het Neopunisch (1x
geregistreerd).
DNNYM =
Danuniërs
DNT':
Naam in het Neopunisch (1x)=
Donatus {lat}.
'
DN*T':
Naam in het Neopunisch (1x)=
Donatus {lat}.
D*B*R:
Naam in het Neopunisch (1x
geregistreerd).
D*BR:
Naam in het Neopunisch (1x
geregistreerd).
D*LHRM:
Naam in het Neopunisch
(1x geregistreerd).
D*M =
godheid
D*MHN':
Persoonsnaam in het Fenicisch (1x
geregistreerd). Do*mhanno
'
D*MLK:
Persoonsnaam in het Fenicisch (2x
geregistreerd). Do*mmilk
D*MSLH:
Persoonsnaam in het
Fenicisch (1x geregistreerd). Do*ms.aloh.
' '
Dor:
Een plaats gelegen op de
Palestijnse kust. In de Romeinse tijd werd het Dora genoemd.
__________________________
D o r = r ' d =
__________________________
In
de tijd voor 1200 is Dor een Kanaänietische stad met steeds duidelijker
Fenicische kenmerken. Dan wordt de stad overgenomen door een binnenvallend
zeevolk (Tjekers), dat het leven van Wen Amon zuur maakt op zijn doorreis naar
Byblos. Dat gebeurt in ca.1075. Omstreeks 1000 komt de stad dan in handen van
de Hebreeërs. Met het inzakken van de macht van Israël, zal ook Dor wellicht
weer onafhankelijk geworden zijn, dan wel dat de stad bij Tyrus komt. Van de
Assyrische tijd schijnt de stad geen al te grote schade gehad te hebben. In de
vierde eeuw hoort Dor een tijd lang bij Sidon. In de eerste eeuw gaat Dor
behoren tot de Romeinse provincie Phoenicia.
__________________________________________________
KAART DOR EN
OMGEVING.
______________________
Akko
Akre
Middellandse zee
Wadi Melek
berg
Karmel
Kison
rivier
Dor
__________________________________________________
0________________________________25 km
|
afbeeldingen
|
Dora:
=Dor=Tantura.
Dorieus:
Griek, die in omstreeks 513 een
kolonie vestigt te Kinyps in Tripolitanië, maar daar verdreven wordt na drie
jaren door de Carthagers. Daarna landt Dorieus te Drepanum, maar wordt op de
flanken van de berg Eryx verslagen door Carthagers en Elymiërs. Alleen Euryleon
ontkomt en vestigt zich te Minoa(=Ras Melkart).
D*RKN:
Naam in het Neopunisch (2x geregistreerd).
D*T =
vriendschap
Dougga:
Plaats in Noord‑Afrika in het
binnenland van Tunesië. Dougga heeft lange tijd onder het bestuur van Carthago
gestaan(in ieder geval vanaf 310). Zie verder bij THUGGA.
Zie:
Dougga; Die Geschichte einer Stadt im Schatten Karthagos, Arthur Golfetto,
Raggi Verlag Basel 1961.
190__ Merlin, Fouilles à Dougga, BCTH ???n 190__,
p. 374-412, fig.
1901 Carton (Dr.), Le théâtre de Thugga, CRAI, 1901,
p. 269.
1901 Gauckler, Les fouilles de Dougga, BCTH,
1901, p. CXLIV-CXLIX, CCXXX-CCXXXV.
1901 Homo (L.), Le forum de Thugga d'après les
fouilles de 1899 et 1900, MEFR, 21, 1901, p. 3-22, fig. et pl.
1902
Gauckler, Fouilles de Dougga en 1902, BCTH, 1902, p. CCX-CCXVI.
1902
Merlin (A.), Les fouilles de Dougga en 1901, MEFR, 22, 1902, p. 69-87, 3
pl.
1902
Merlin (A.), Les fouilles de Dougga en octobre-novembre 1901, BCTH,
1902, p. 362-394, pl.
1902
Poinssot (Louis), Inscriptions de Dougga, BCTH, 1902, p. 395-404.
1903
Berger (Ph.), Inscription libyque et néo-punique
découverte à Dougga, BCTH, 1903, p. CXL.
1904
Gauckler, Travaux archéologiques effectués à Dougga en 1903, BCTH, 1904,
p.CLXVIII-CLXXIV.
1905
Gauckler, Découvertes récentes à Dougga, BCTH, 1905, p. CLXXVIII.
1905 Gauckler, Rapport épigraphique sur les fouilles
de Dougga, BCTH, 1905, p. 280-313, fig.
1905 Poinssot (L), Rose des vents découverte à Dougga,
BSAF, 1905, p. 269.
1906 Poinssot, Les fouilles de Dougga, BCTH,
1906, p. CCXLI-CCXLIII.
1907 Merlin, Inscription romaine trouvée à Dougga, BCTH,
1907, p.CCLXV.
1907 Poinssot (L.), Inscription romaine de Dougga,
BSNAF, 1907, p.290.
1907 Poinssot (L.), Sur la rose des vents de Dougga,
BSNAF, 1907, p. 297-299.
1907 Poinssot, Fouilles de Dougga, BCTH, 1907,
p. CLXXXIII-CLXXXV, CCXIX-CCXXII.
1908 Monceaux (Paul), L'inscription des martyrs de
Dougga et les banquets des martyrs en Afrique, BCTH, 1908, p. 87-104,
fig. et pl.
1909 Poinssot (L.), Fouilles de Dougga, BCTH,
1909, p. CCXI-CCXIV.
1910 Poinssot (L.), Inscriptions puniques et fouilles de Dougga, BCTH, 1910, p. CXCIX,
CCXXVIII.
1910 Poinssot (L.), La restauration du mausolée de
Dougga, CRAI, 1910, p. 780-787.
1911 Poinssot (L.), La concession du jus legatorum
capiendorum au pagus Thuggensis (Dougga), CRAI, 1911, p. 496-503.
1911 Poinssot (L.). Les inscriptions
de Thugga, R. Tun., 18, 1911, p. 64-75, 169-177, 266-271, 338-349,
434-447, 506-515; XIX, p. 66-74, 591-599; XX, p. 220-229, 331-338, 580-589;
XXI, p. 273-279, 378-387; XXII, p. 110-120, 157-167; XXV1I, p. 153-159,
244~252; XXVIII, p. 27-33; XXIX, p. 36-47, 181-191.
1912 Merlin, Fouilles à El-Djem, Henchir-Kasbat, Dougga et Medeïna, BCTH,
1912, p. CCXLII-CCXLVII.
1912 Poinssot (L.), Note sur les fouilles de Dougga
en 1911, BCTH, 1912, p. 132-137.
1913 Merlin, Fouilles de Dougga [église,
inscriptions, maison, temple, forum, époque romaine], BCTH, 1913, p.
CCXXVII-CCXXX.
1914 Dussaud (R.), Dédicace bilingue punique-berbère en l'honneur de
Massinissa, BCTH, 1914, pl., fig. p. 38-43.
1914 Dussaud (R.), Trois stèles votives néopuniques de Dougga, BCTH,
1914, p.44-45.
1915 Merlin, Fouilles à Dougga, BCTH,
1915, CX-CXV.
1916 Chabot (J.), Les inscriptions puniques de Dougga, CRAI, 1916,
p. 119-131, 136-137.
1917 Babelon, Monnaies de bronze à tête de Cérès
découvertes à Dougga, BCTH, 1917, fig., p. CCXXIX-CCXXXI.
1917 Merlin, Fouilles à Dougga, Sbeitla,
Carthage, Henchir-Kasbat, Thuburbo
Majus, BCTH, 1917, p. CXL-CXLIV.
1918 Merlin, Fouilles de Dougga; recherches
archéologiques en Tunisie, BCTH, 1918, 2 pl., p. CLII-CLI.
1919 Merlin (A.) - Note sur une mosaïque
récemment découverte à Dougga, BCTH, 1919, pl., p. 3-9.
1919 Merlin, Fouilles de Dougga; recherches
archéologique en Tunisie (Carthage
1920 Merlin (A.), Inscriptions latines de Dougga, BSNAF,
1920, p. 133-134.
1920 Poinssot (L.), Fouilles de Dougga, BCTH,
1920, p. CCX-CCXVI.
1920 Poinssot (L.), Datus, conductor praediorum
regionis Thuggensis, CRAI, 1920, p. 357-369.
1921 Carcopino (J.), Dédicace de Dougga, in
BCTH, 1921, p. CLVIII-CLX.
1921 Carcopino, Dédicace romaine de Dougga, BCTH,
1921, p. CLVIII-CLX.
1922 Lantier, Rapport sur les fouilles de
Sbeitla et Dougga, BCTH, 1922, p. CXVI-CXXII.
1922 Poinssot (L.), Plans de Gightis et de
Thugga communiqués, BCTH, 1922, pl., p. 231-2-41.
1922
POINSSOT (L.). - Inscriptions de Thugga; texte privés. [Bibliothèque de
l'Institut de Carthage, XI.] [Bien qu’annoncé comme formant le tome XI de cette
Bibliothèque, le tiré à part des articles parus dans la Revue tunisienne de
1907 à 1922 n'a jamais vu te jour.]
1922
VERCOUTRE (A.). - Sur trois inscriptions romaines de la région de Dougga, R.Tun.,
29, 1922, p. 192-193.
1924
Poinssot (L.) et Lantier (R.), Fouilles exécutées en 1923 à Thuburbo
Maius, à Sidi-Abdallah. près de Ferryville et à Dougga, BCTH, 1924, p.
XXX-XXXIII.
1925
Merlin, L'église découverte en 1907 à Dougga, près du théâtre et le
caveau funéraire déblayé en 1913 près de cet oratoire; sceaux et plombs
antiques trouvés à Carthage, BCTH, 1925, p. CLIIl-CLX, CLXXIV-CLXXXV.
1925 Poinssot (L.) et Lantier (R.), Fouilles
exécutées à Dougga, BCTH, 1925, p. XXVIII-XL.
1925 Poinssot (L.) et Lantier (R.), Les fouilles
de Dougga et d'Aïn-Tebornok, BCTH, 1925, p. CCXLVI-CCLI.
1927 Poinssot (L.), Inscription et stèles
romaines provenant de Dougga, BCTH, 1927, p. 84-97.
1958 Poinssot, C.: Les ruines de Dougga. (Tunis
1959 Poinssot (Claude), et Salomonson (Jan Willem), Le
mausolée libyco-punique de
Dougga et les papiers du comte Borgia, CRAI, 1959, p. 141-149.
1959 Poinssot, C.; Salomonson, J.W.: Le mausolée
libyco-punique de Dougga et
les papiers du comte Borgia. - CRAI (1959) 141-147, Abb.
1961 Poinssot, C.: La recherche de l'effet monumental
et l'utilisation des difficultés naturelles du terrain à Thugga aux 2e et 3e
siècle après J.C. - in: Atti del Settimo congresso internazionale di
archeologia classica, Roma - Napoli 1958, 3.
(Roma 1961) 253-267, Abb. Taf.
1963 Poinssot, C.: Y eut-il un temple de Cérès
attenant au théâtre de Thugga? - RA (1963) 49-53, Abb.
1965 Poinssot, C.: Quelques remarques sur les
mosaïques de la Maison de Dionysos et d'Ulysse à Thugga (Tunisie). - in: La
mosaïque gréco-romaine. Paris Paris
1966 Poinssot, C.: Aqua Commodiana Civitatis Aureliae
Thuggae. - in: Mélanges d'archéologie, d'épigraphie et d'histoire offerts à
Jérôme Carcopino. (Paris
1966 Poinssot, C.: Sufes maior et princeps civitatis
Thuggae. - in: Mélanges d'archéologie et d'histoire offerts à André Piganiol. (Paris
1967 Poinssot, C.: Eléments architecturaux punicisants
de Thugga. - RA (1967) 113-126, Abb.
1967 Poinssot, C.: Sondage dans le sous-sol du
capitole de Thugga, 1955. - CahTun 15 (1967) 169-181, Abb. Taf.
1967 Weston (W.), Remarques sur les Institutions
politiques et sociales de Carthage
1969 Poinssot Claude. - M. Licinius Rufus, patronus
pagi et civitatis Thuggensis, BCTH, n.s., 5, 1969, p. 215-260. (I.Les
textes, p. 215 ; II. M. Licinius Rufus, praefectus alae I Bosphoranae in Syria
1972 Claude POINSSOT, Nouvelles recherches à Dougga, BCTH,
n.s., 8, 1972, p. 158
1972 Kotula, T.: Nouvelles observations sur les
"portes" de Thugga et sur les curies municipales en Afrique romaine.
- Klio 54 (1972) 227-237.
1973 Claude POINSSOT, Nouvelles recherches à Dougga
(suite), BCTH, n.s., 9, 1973, p. 135-136.
1982 Duval (Y.), Loca sanctorum, t. I, 1982, p.
34 , n° 16- 19 : inscriptions martyrologiques.
1983 Poinssot, C.: Les ruines de Dougga. 2. Ed. (Tunis
1989 PATRIZIO PENSABENE, II tempio di Saturno a
Dougga e tradizioni architettoniche di origine punica, Africa
romana, 7, 1989, p. 251-294.
1990 Leïla Ladjimi Sebai. – L’amour en Afrique
romaine. A propos d’une inscription métrique des environs de Dougga. Tunisie (C.I.L.,
VIII, 27380 ; C.L.E., 1971) , Ant. Af., 26, 1990, p.
205-216.
|
Kaart
+ afbeelding
|
Douimes:
Wijk in het hedendaagse Carthago.
DQ =
fijn poeder
DQR =
soort aardewerk
DR:
Naam in het Neopunisch (1x
geregistreerd). Tijd, periode, familie
DR':
Naam in het Neopunisch (1x)=
naam van een eiland.
DR'SS:
Naam in het Neopunisch (1x)=
Drusus.
DRDS(H)M:
Persoonsnaam in het Punisch (1x geregistreerd).
Drepanum:
De naam betekent "sikkelvormig schiereiland". Het is ook de
gelijknamige stad op de westpunt van Sicilië. Drepanum was een van de
belangrijkste kustvestingen van de Carthagers. Een aantal malen wordt de stad
belegerd door Siciliaanse Grieken. Het is Pyrrhus, die tenslotte de stad weet
in te nemen. In 260 verbouwt Hamilcar Barcas de stad en haven tot puur een oorlogshaven. Vanuit 258 is
het bericht, dat Atilius Catalinus de stad zou hebben ingenomen. Dat was echter
een valse melding, want nog in 249 blijkt de Carthaagse oorlogsvloot Drepanum
als basis te hebben. In dat jaar wordt voor Drepanum door de Carthaagse
oorlogsvloot een grote overwinning ter zee behaald op de Romeinen. Pas in 241 gaat
de stad definitief over in Romeinse handen.
|
afbeelding
|
__________________________________________________
KAART DREPANUM &
ERYX
_____________________
...
......
<<<<<< noord ............
.....................
.............................
..................................
....................................
.............. Eryx...............
................................
...................Astarte.......
....................tempel........
.......................751m....
.............................
....................
.........................
......................
....................
................
.............
........
....
..
DREPANUM
haven
1:50.000
__________________________________________________
Driver G.R. Auteur van o.a.Semitic Writing (from pictograph
to alfabeth), London
DRK:
Naam in het Neopunisch (1x
geregistreerd). Weg, voetsoldaat
DR*Y:
Naam in het Neopunisch (1x
geregistreerd).
DRPSN:
Persoonsnaam in het Punisch (1x
geregistreerd).
DRT:
Naam in het Neopunisch (1x
geregistreerd).
DRY =
permanent, altijd
DRYDS:
Naam in het Neopunisch (1x
geregistreerd).
DS(H)TS*N:
Naam in het Neopunisch (1x geregistreerd).
Ducetius:
Een Siculiër, die van 459 tot 440
zorgde voor een inheemse "revival" tegen de koloniserende Grieken.
Duilius:
Romeinse admiraal, die bij Mylae
in 260 voor het eerst een Carthaagse vloot weet te overwinnen met behulp van
enterbruggen.
|
kaart
|
Dunand M:
Auteur van o.a.:
‑La défense du front
Mediteranéen de l'empire Achemide.
‑Nouvelles
inscriptions du temple d'Echmoun.
‑Fouilles de Byblos,
Paris 1939.
‑De l'Amanus au Sinaï,
sites et monuments.
Dunbabin T J: Auteur van
o.a:"The Greeks overseas" en "The Greeks and their eastern
neighbours".[Greenwood Press Publishers‑Connecticut].
Dupont‑Sommer:
Auteur van o.a:
‑Note
on a Phoenician papyrus from Saqqara , (PEQ 81
1949).
‑Sur le dieu Melkart (RHR 1949).
‑Nouvelle
lecture d'un inscription phénicienne archaïque de Nora en Sardaigne.(CRAI
1948).
‑Inscription
punique de Pyrgi.
‑Une
inscription phénicienne archaïque récemment trouvé à Kition (Chypre), Paris
..................................................
Fragment
van een schaal met Fenicische inscriptie gevonden te Kition en daterend van
ca.800.
Dussaud R: Auteur van o.a:
‑Melkart
(Syria XXV).
‑Topographie
historique de la Syrie Antique et Medievale (Librairie Orientaliste Paul Geuthier
1927).
‑Les découvertes de Ras Shamra (Ugarit) et l'Ancien
testament, Paris 1941.
‑L'Art phénicien du 2me millénaire, Paris 1949.
-Le sanctuaire et les dieux phénicienne de Ras
Shamra (RHR 1932).
‑Le vrai nom de Baäl (RHR 1936).
‑Les Phéniciens en Gaul (Syria 22, 1941).
Duval R:
Franse generaal, die de Carthaagse verdedigingswerken op het
schiereiland ontdekt. Zie:"L'enceinte de Carthage" in CRAI:1949.
DWS(H):
Naam in het Neopunisch (1x geregistreerd).
ncfps
Geen opmerkingen:
Een reactie posten